Boek direct vanaf onze booking online. Voor info: go to Hotel Ilio website >
DE PREHISTORIE
Ooit verbonden met het continent, het eiland Elba bezit sporen van menselijk
leven vanaf het midden en het jonge Paleolithicum (steentijd). In het
Museo civico archeologico van Marciana, kan men enige stenen voorwerpen
die deze zwervende jagers gebruikten, aanschouwen, terwijl andere voorwerpen
van vulkanisch glas getuigt van de aanwezigheid van de neolithische mens,
die al de instrumenten voor navigatie bezat. Vanaf 2000 v.C. was het eiland
al bekend voor haar metalen, en het was misschien het Elbaanse ijzer waarmee
de helden van Homerus hun wapens smeedden. Vanaf het bronzen tijdperk
hebben enkele volkeren zich toegewijd aan het hoeden van de geiten, vanwaar
nog sporen te vinden zijn in de dolmen en de grotten nabij Marciana.
DE ETRUSKEN EN DE “FABRIEK VAN IJZER”
Sant’Andrea was in het bijzonder geliefd bij de Etrusken voor haar gunstige
ligging, verscholen van de westenwind, haar vruchtbare grond en haar weelderige
vegetatie. Naar hier werden de mineralen die werden ontgonnen aan de andere
zijde, getransporteerd omdat hier hout in overvloed was om hun ovens te
voeden die het hematiet in ijzer omvormde, en de “ijzerslakken” van deze
oude techniek, zijn nog steeds zichtbaar op de terreinen waar men nu olijvenbomen
en wijnstruiken cultiveert. Hier werd chalcopyriet, onschatbaar mineraal
om te smelten en solfer, ijzer en koper uit te halen. Dit mineraal heeft
tevens de kleur en de schittering van goud, de plaatselijke bevolking
heeft steeds deze zone de "Cava dell'Oro" (Grot van goud) genoemd.
DE PASSIVITEIT VAN DE ROMEINEN
De Romeinen beslisten om een einde te maken aan de uitbuiting van het
eiland: ze zouden enkel de mineralen afkomstig van Spanje en Oostenrijk
gebruiken en een wet gemaakt hebben om het aansteken van ovens te verbieden,
ook om het terrein te beschermen tegen het ontbossen. In tussentijd, hadden
de Romeinse burgers geleerd om de genezende modders, het klimaat en de
wijn te appreciëren en het eiland behield haar belangrijkheid in de handel.
Op de route die de Romeinse galleien volgde, lag ook Sant’Andrea, waarvan
de twee scheepswrakken, getuige zijn. Een deel van hun lading, zoals kruiken
en porselein is terug te vinden in het museum van Portoferraio en in het
kleinere, maar schatrijke archeologisch museum van Marciana.
DE TEKENEN VAN DE MIDDELEEUWEN
Wat volgde was het verval, de dominantie van de Langobarden en in de tijden
van de Maritieme Republieken, de strijd tussen de Pisanen en de Genovesen.
Heel de twaalfde eeuw was een opeenvolging van barbaarse zeeslagen over
de controle van de eilanden in de hoge Tyrreense Zee. Juist hier aan Sant’Andrea
een eskadron van Genovese soldaten probeerde aan land te gaan; maar, men
vertelt, de bewoners stortten zich massaal op de stranden, zo de aanvallers
terugdwingend, in grote haast, naar hun schepen. Enkele Genovesen in dit
of in een ander moment, moeten het toch hebben gehaald, hoe verklaar je
anders de rare overeenkomsten tussen zekere Elbaanse (en zeker aan Kaap
Sant’Andrea) en de Ligurische gerechten? Bijvoorbeeld, de “zuppa d’uova”
(eierensoep), recept voor de armen en voedzaam, op basis van koekjes,
knoflook, olie, eieren en marjolein. De overheersing van de Pisanen heeft
goed zichtbare tekens nagelaten aan deze zijde van Elba: het fort van
Marciana (uitgebreid in de veertiende eeuw door de familie Appiani) en
in hetzelfde dorp van Marciana, de echte middeleeuwse buurt van de zone,
samen met de ander buurt: Poggio.
DE MODERNE TIJD
In de volgende eeuwen, heeft Kaap Sant’Andrea een beetje afzijdig mee
gevolgd met de verschillende overheersingen, van de Medici naar de Spaanse,
tot aan de Napoleaanse, haar traditie van vis en bergen voortzettend.
En in het recentere tijdperk heeft de nieuwe toeristische industrie deze
Kaap bekend gemaakt om haar geheime en onbesmette oorden en de bezoeker
vandaag herkent de familiaire en vriendschappelijke ontvangst, in een
wereld die haar antieke aantrekkingskracht nog niet heeft verloren.
Copyright © www.elba.org - All rights reserved